سه - 21 - بود و نبود - 1398/1/22 خانه ها در هوسِ نور، کمی پاییز است شهر، نزدیک ترین فاصله تا بود و نبود پنجره در عطشِ عطرِ بهاران خاموش چاره ها ناچار است زلزله، پایه ایمان مرا سست نمودجنگ، سرخورده و م

دو - 22 - سکوت - 1398/1/22

بیتی می سازم
عاشقانه و زیبا
از مصراع ِ چشمانِ نگرانِ تو
آنگاه
گوش می سپارم
سمفونی موزون ِ لبانِ سرخِ تو را
غایبی عزیر ؛
همیشه،
در حضورِ من،

#حسین_زرتاب

دو - 23 - واقعی - 1398/1/23

همه از عشق حرف می زنند

پیوسته و مدام

برای من

واقعیت ِ زلالِ عشق تو هستی،

یگانه و تنها

#حسین_زرتاب

چهار - 24 - شاهد - 1398/1/23 زاده می شود همراه درد شعرِ سپیدِ من نیلی وشِ تبدارِ بی نشان بدوش می کشم کوله بار نوشته هایم را تا انتهای رنجِ ناپیدای سیزیف در کوچه های فقرِ ژولیده، خیابان های شلوغِ اعترا

دو - 25 - سد - 1398/1/23

راه ِ رفتن، روبروی من نبود

بسته من بار سفر را بارها

در بیابانِ پر از هیچ ِ تهی

آخ کرکس ها،

من و جان شما!!

#حسین_زرتاب

شش - 26 - کاریزما - 1398/1/24 من گم میانِ سالیانِ چرخه و تکرار سایه سنگینِ سکوت، تکرارِ استبداد سقوطِ سیاه ِ سرد، تکرارِ هرج و مرج ای نازنین رفیقپاندول نبوده ایم در اشتباهِ طنابِ دار زیرِ تیغه های کُن

سه - 27 - پریش - 1398/1/24

پنهان تر از یک سایه روی بام همسایه
اینجا و آنجا در کنارِ خانه ارواح
می یابمت ای دوست، آشفته

در منتهای شب، میان ِ ترسِ افسونگر
می بوسمت با عشق، ناغافل

#حسین_زرتاب

سه - 28 - بی نام - 1398/1/24

یک ذهنِ خط خطی پر از ایده
راهی همه تیره، بدون شمع و آیینه
جاده میانِ پیچِ ناهموار
جمع رفیقان کمتر از انگشتِ دستِ چپ
سرما و سوز و ترسِ بی پایان
بستر شده پوشیده از کیوار

با کوله باری تلخ از تاریخِ ملت ها
همواره می جوید ؛
خورشید را در خانه مهتاب
مهتاب را از روزنِ شبتاب

در قلب ما امید اما زندگی دارد
همواره با پویایی و کاویدن و رفتن
همراه با عشقی سراسر شور

#حسین_زرتاب

سه - 29 - سکوتِ عدم - 1398/1/25

زندگی یک اتفاق ساده بود
در جهانی که مرا حرفی نبود

گر که بود از فصل ِ انسانی تهی
این جهان خود اتفاق ساده بود

#حسین_زرتاب

سه - 30 - نوروز ِ زخمی - 1398/1/26

باد می برد
نوروزِ خسته را
از پشتِ پنجره های آرزو
تا جاری ویرانگرِ سیلاب
مردم،
غرقاب ِ ترس و فقر و نادانی
تا منتهای حسرت و درد و پریشانی

#حسین_زرتاب